Want straks komen de wolvenLiesbeth D'Hoker Hoe kan je aarden in een verwond lichaam, waar kan je landen in een onstabiele wereld? In deze gedichten roept Liesbeth DHoker een sensitief landschap van introspectie en verhoogde aandacht op waarin een ik op zoek is naar transformatie. Onvast, even veranderlijk als de levende wereld waartoe die zich verhoudt en waarin die een houvast vindt, reikend naar een kiemend leven voorbij de verstoring. Lichamelijkheid, herinnering, beweging,

both for prose

but rather only life

schreef hij in een brief aan de Poolse vertaler Hulewicz

to what degree can we know the other and what exactly do we know

mirror-like

enigmatic and vulgar in equal measure

herzien en gemoderniseerd door Fiep van Bodegom

in association with Whitechapel Gallery

about Ravel’s interaction with Paul Wittgenstein over the Piano Concerto for the Left Hand

the poet foresees his downfall and metamorphosis

'The chief risk in Sylee Gore’s work is silence: how much can you not say and still say everything

Schiff pauses to invoke three terrifying muses-parasitic wasps-in desperate awe of their powers of precision and generative energy